این پروژهی آموزشی دربارهی حس عاشق شدن نیست،دربارهی سیمکشی عصبی، تکامل، هورمونها و الگوهای انتخابِ شریک در مغز انسانهاست. میخایم عشق رو از روی تخت معاینهی داروینی(از نگاه تکاملی)تا داخل تونل fMRI بررسی کنیم؛ انسانها سه سیستم عصبی-تکاملی برای رابطه و تجربهی عشق دارند که هرکدام در مغز، ناحیهی جداگانهای را روشن میکنند: ۱.جرقهی شهوت ۲.عشق رمانیتک و ۳.دلبستگی عمیق؛ در هر کدام هورمونهای خاص،انتقالدهندههای عصبی و مسیرهای عصبی خاصی فعال هستند؛
تمام سوالات شما مثلا اینکه چرا احساس روزای اول نیستبعد از مدتی؟ چه باید کرد درمقابلش؟یا چرا با وجود علاقه،خیانت میکنن؟ و چطور پیشگیری کنم یا از کجا بفهمم؟ چرا بعضیا سالها گیر میکنن رو یه آدم؟ و راهکار فراموشیش چیه؟!؟ و صدها سوال دیگه که با فهمیدن آناتومی عشق در مغز میتونید واضح و ساده متوجهش باشید🙌🏾
حقیقت این است که انتخاب شریک ۷۰٪ عصبی و ناخودآگاه است، نه منطقی و اگر از نگاه عصبشناسی عشق را نشناسیم،احتمال زیاد آسیب میبینیم ازش تا لذت ببریم!